شهید سید علیرضا رضوی‌زاده صدایی از تبار عاشورا؛ رزمنده‌ای از خوسف

وصیت‌نامه سید علیرضا بشکوئیه (رضوی‌زاده)، فرزند سید جلیل:

شهادت مرتبه‌ای نیست که همه لایق آن باشند. این وصیت‌نامه را از آن رو می‌نگارم که احتمال شهادت برایم بسیار بعید است؛ ولی به هر حال، آرزو بر جوانان عیب نیست. آنچه مرا به وحشت می‌اندازد، روز قیامت و سنگینی گناهان دنیاست؛ هرچه می‌اندیشم، امیدی به رهایی از آتش دوزخ نمی‌یابم.

تنها یک راه نجات هست که می‌توان به آن امیدوار بود و آن شهادت است؛ چراکه با نخستین قطره خونی که از شهید ریخته می‌شود، گناهانش فرو می‌ریزد. ای عزیزانم! این انقلاب به من نشان داد که عابدان هفتادساله چگونه راه خطا رفتند و مبارزان شکنجه‌شده چگونه در گناه فروغلتیدند. اکنون می‌دانم دنیا چیست و انسان‌ها چگونه به آن دل می‌بندند.

ای مردم، ای انسان‌ها! بدانید که دنیا لحظه‌ای است. مواظب باشید فریب دنیا را نخورید؛ لحظه‌های آن را غنیمت شمارید و از اوقات خود برای خدمت به جامعه، به‌خصوص محرومان، استفاده کنید. به‌سوی جبهه روانه شوید، اگر می‌خواهید سعادت حقیقی نصیبتان گردد.

سلام ای امت حزب‌الله؛ سلام ای حماسه‌آفرینان لشکر آزادی‌بخش. سلام مرا، که گناهکارم، بپذیرید و مرا ببخشید تا در آن دنیا نزد مولایم حسین‌بن‌علی (علیهماالسلام) سرافراز باشم و در رکاب سربازان امام زمان (عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف) گام بردارم.

ای پدرها و مادرها! از آمدن فرزندانتان به جبهه‌ها جلوگیری نکنید که فردای محشر در برابر زینب (سلام‌الله علیها) پاسخ‌گو خواهید بود. امام امت را یاری کنید؛ ما هرچه داریم از این پیشوا و رهبر داریم، وگرنه مرده بودیم و او ما را بیدار کرد.

در تشییع جنازه‌ام از هیچ‌کس راضی نیستم که برای من اشک بریزد. اگر طاقت نیاوردید، بر مظلومیت آقایم حسین (علیه‌السلام) بگریید و افسوس بخورید که چرا در آن زمان نبودیم تا فریاد آقایمان را لبیک بگوییم.

پدرم، ای نور چشمانم! چه کنم که خون شهیدان مظلوم نگذاشت در خانه بنشینم و برادرانم در جبهه بجنگند. اگر اسلامی هست، برای همه است. مگر ما از یاران اباعبدالله (علیه‌السلام) عزیزتریم؟ البته که خاک پای آنان نیستیم و نخواهیم بود. از اینکه نتوانستم فرزند خوبی برای شما باشم، مرا ببخشید؛ اجرتان با مولایم حسین (علیه‌السلام).

مادر، ببوسم دستت که پروردی مرا آزاد
بیا بابا تماشا کن که فرزندت شده داماد
به حجله می‌روم شادان، ولی زخم به تن دارم
به‌جای رخت دامادی، لباس خون به تن دارم

مادرم، تبریک! فرزندت آن لیاقتی را که یاران حسینی داشتند، از خدا گرفت و به سویش رفت. من تنها امانتی از سوی خداوند در دست شما بودم و اکنون باید رفت؛ راهی است که پیشوایان ما رفتند و ما هم باید برویم. لباس سیاه بر تن نپوش، چون فرزند تو به بهترین سعادت ــ که ان‌شاءالله شهادت واقعی باشد ــ رسیده است. اگر اشکی ریختی، بر مظلومیت اسرای شام گریه کن.

خواهرانم، سلام. امیدوارم مرا حلال کنید و ببخشید. حجابتان را پاس بدارید: «ای خواهر، از فاطمه بر تو این‌گونه خطاب است؛ ارزنده‌ترین زینت زن، حفظ حجاب است.»

سلام ای برادر! تنها از تو می‌خواهم مرا ببخشی؛ من واقعاً به بخشش تو نیازمندم. سلاح از دست افتاده‌ام را بردار و به‌سوی جبهه روانه شو که سعادت واقعی در اینجاست؛ در اینجاست که انسان به سعادت حقیقی می‌رسد.

سلامی دیگر و درخواست بخششی دیگر از همکلاسی‌هایم، به‌خصوص دبیران ارجمندی دارم که راه سعادت حقیقی اسلام را به ما آموختند. ان‌شاءالله با بزرگواری خود مرا ببخشید.

سخنی چند با امت حزب‌الله بافق دارم. می‌دانم اکنون پیکرم برابر چشمانتان قرار دارد. به بدن‌های پاره‌پاره شهیدان قسم می‌دهم که بیندیشید فردای محشر نزد خدا چه می‌گویید و برای اسلام چه کرده‌اید؟ چرا برای عدل، عدالت و حاکمیت اسلام بر زمین قیام نمی‌کنید؟ روی سخنم با کسانی است که دنیا را تنها وسیله لذت می‌دانند و پایان آن را فنا و نیستی می‌پندارند. راضی نیستم افراد خدانشناس و آنان که هنوز به حقانیت اسلام پی نبرده‌اند، در تشییع جنازه‌ام شرکت کنند.

بدانید اگر دنیایی ثروت، پول و کاخ‌های بلند داشته باشید، باید با دو دست خالی بروید؛ و اگر مظلومانه رنج و سختی‌های دنیا را تحمل کنید، باز هم با دست خالی خواهید رفت. پس بهتر آن است که راه خدا را بپیمایید؛ همان راه سعادت حقیقی.

از شما می‌خواهم برای آمرزش گناهانم از خدا طلب مغفرت کنید که محتاجم. کسانی که از من طلبی دارند، به خانواده‌ام مراجعه کنند و حق خود را بگیرند. اگر من از کسی طلبی داشتم، آن را برای ساخت مسجد بدهید. مبلغ ۲۵۰۰ تومان نیز در صندوق قرض‌الحسنه دارم؛ آن را بگیرید و برای مسجد صرف کنید.

جنازه‌ام را کنار شهید احمد ابراهیمی خوسفی به خاک بسپارید و بر مزارم بنویسید:

ای رهگذر، بنشین دمی بر خاک خونبارم
بشنو ز غم، اسرار پنهانی که من دارم

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته